شادباش

پنهان مشو که روی تو بر ما مبارک است

نظاره ی تو بر همه جانها مبارک است

یک لحظه سایه از سر ما دورتر مکن

دانسته ای که صورت عنقا مبارک است

ای بستگان تن به تماشای جان روید

کاخر رسول گفت تماشا مبارک است

بر خاکیان جمال بهاران خجسته باد

بر ماهیان تپیدن دریا مبارک است

دل را مجال نیست که از ذوق دم زند

جان سجده می کند که خدایا مبارک است

مولانا

۵ نظر براي “شادباش”

  1. فتوحی گفت:

    سال 1390 سالی همراه با سلامتی ، شادکامی ، موفقیت و سرشار از روحیه امید و صبر برای تمامی مردم خوب جهان و ایرانیان نیک سرشت باشد

  2. فتوحی گفت:

    یکسالگی این وبلاگ به پایان رسید امیدواریم بتوانیم حقیقت وجودی خود را در” آینه ” ببینیم و به رنگ آینه درآییم صاف و زلال و بدون ریا و تزویر
    آینه همان را نشان می دهد که روبروی اش است و حقایق را به نمایش می گذارد

  3. امیرحسین گفت:

    بهار غم انگیز

    بهار آمد گل و نسرین نیاورد
    نسیمی بوی فروردین نیاورد
    پرستو آمد و از گل خبر نیست
    چرا گل با پرستو همسفر نیست
    چه افتاد این گلستان را ، چه افتاد
    که آیین بهاران رفتش از یاد؟
    چرا مینالد ابر برق در چشم؟
    چه میگرید چنین زار از سر خشم؟
    چرا خون میچکد از شاخه گل؟
    چه پیش آمد؟ کجا شد بانگ بلبل؟
    چه دردست این؟ چه دردست این؟ چه دردست؟
    که در گلزار ما این فتنه کرده است؟
    چرا در هر نسیمی بوی خون است؟
    چرا زلف بنفشه سرنگون است؟
    چرا سربرده نرگس در گریبان؟
    چرا بنشسته قمری چون غریبان؟
    چرا پروانگان را پر شکسته است؟
    چرا هر گوشه گرد غم نشسته است؟
    چرا مطرب نمیخواند سرودی؟
    چرا ساقی نمیگوید درودی؟
    چه آفت راه این هامون گرفتست؟
    چه دشت است این که خاکش خون گرفتست؟
    چرا خورشید فروردین فرو خفت؟
    بهار آمد ؟ گل نوروز نشکفت
    مگر خورشید و گل را کس چه گفتست؟
    که این لب بسته و آن رخ نهفتست؟
    مگر دارد بهار نورسیده
    دل و جانی چو ما ، در خون کشیده
    مگر گل نوعروس شوی مرده است؟
    که روی از سوگ و غم در پرده برده است؟
    مگر خورشید را پاس زمین است؟
    که از خون شهیدان شرمگین است؟
    بهارا تلخ منشین ! خیز و پیش آی
    گره وا کن ز ابرو ، چهره بگشای
    بهارا خیز و زان ابر سبکرو
    بزن آبی بروی سبزه نو
    سرو رویی به سرو و یاسمن بخش
    نوایی نو به مرغان چمن بخش
    بر آر از آستین دست گل افشان
    گلی بر دامن این سبزه بنشان
    گریبان چاک شد از ناشکیبان
    برون آور گل از چاک گریبان
    نسیم صبحدم گو نرم برخیز
    گل از خواب زمستانی برانگیز
    بهارا ، بنگر این دشت مشوش
    که میبارد بر آن باران آتش
    بهارا ، بنگر این خاک بلا خیز
    که شد هر خاربن چون دشنه خونریز
    بهارا ، بنگر این صحرای غمناک
    که هر سو کشته ای افتاده بر خاک
    بهارا ، بنگر این کوه و در و دشت
    که از خون جوانان لاله گون گشت
    بهارا ، دامن افشان کن ز گلبن
    مزار کشتگان را غرق گل کن
    بهارا از گل و می آتشی ساز
    پلاس درد و غم در آتش انداز
    بهارا شور شیرینم برانگیز
    شرار عشق دیرینم برانگیز
    بهارا شور عشقم بیشتر کن
    مرا با عشق او شیر و شکر کن
    گهی چون جویبارم نغمه آموز
    گهی چون آذرخشم رخ برافروز
    مرا چون رعد و طوفان خشمگین کن
    جهان از بانگ خشمم پر طنین کن
    بهارا زنده مانی زندگی بخش
    به فروردین ما فرخندگی بخش
    هنوز اینجا جوانی دلنشین است
    هنوز اینجا نفسها آتشین است
    مبین کاین شاخه بشکسته ، خشک است
    چو فردا بنگری پر بیدمشک است
    مگو کاین سرزمینی شوره زار است
    چو فردا در رسد ، رشک بهار است
    بهارا باش کاین خون گل آلود
    برآرد سرخ گل چون آتش از دود
    برآید سرخ گل خواهی نخواهی
    وگرنه خود صد خزان آرد تباهی
    بهارا ، شاد بنشین ، شاد بخرام
    بده کام گل و بستان ز گل کام
    اگر خود عمر باشد ، سر برآریم
    دل و جان در هوای هم گماریم
    میان خون و آتش ره گشاییم
    ازین موج و ازین طوفان برآییم
    دگربارت چو بینم ، شاد بینم
    سرت سبز و دلت آباد بینم
    به نوروز دگر ، هنگام دیدار
    به آیین دگر آیی پدیدار
    هوشنگ ابتهاج

    عید بر شما و خانواده محترم مبارک

  4. اسحاقي زاد گفت:

    صد شکر،که نوروز عجم آمده است،
    این قاعده از دور قدم آمده است.
    سرسبزیء ما ز بخت نوروز بود،
    پیمانهء ما ز جام جم آمده است. …
    بهروز ذبیح الله

نظر بدهيد